مديريت مبتني بر عملكرد

مديريت مبتني بر عملكرد رويكردي سيستماتيك است كه از طريق فرآيندهاي تعيين اهداف استراتژيك عملكرد؛ سنجش عملكرد؛ جمع‌آوري و آناليز داده‌هاي عملكرد؛ بازنگري گزارش داده‌هاي عملكرد و بكارگيري اين داده‌ها، به بهبود عملكرد سازمان مي‌انجامد.

اصول كلي مديريت مبتني بر عملكرد از چرخه بهبود مستمر يا PDCA تبعيت مي‌كند. PDCA يك تفكر سيستماتيك است كه در دهه 1930 مطرح شد. در مقايسه PDCA با PBM (مدیریت مبتنی بر عملکرد) مي­توان نقاط اشتراك زير را برشمرد:

برخي به اشتباه مديريت عملكرد را با سنجش و ارزيابي عملكرد يكسان دانسته‌اند. سنجش عملكرد مقايسه سطوح واقعي عملكرد با سطوح قبل از استقرار اصلاحاتي است كه با هدفي خاص تبيين شده‌اند. به طور كل يك برنامه مديريت مبتني بر عملكرد از معيارهاي سنجش عملكرد استفاده مي‌كند تا نشان دهد كه تاكنون چه اقداماتي در جهت اهداف استراتژيك سازمان به انجام رسيده است.

مديريت مبتني بر عملكرد در چند گام اساسي قابل پياده‌سازي است كه به شرح ذيل مي‌باشد:

گام اول: تعيين ماموريت سازماني و اهداف استراتژي عملكرد

گام دوم: استقرار نظام هماهنگ سنجش عملكرد

گام سوم: استقرار پاسخگويي در مقابل عملكرد

گام چهارم: استقرار نظام (يا فرآيند) جمع‌آوري داده‌هاي عملكرد

گام پنجم: استقرار نظام (يا فرآيند) تحليل، بازنگري و گزارش‌دهي داده‌هاي عملكرد

گام ششم: استقرار نظام (يا فرآيند) استفاده از اطلاعات عملكرد در بهبود سازمان

گام هفتم: حفظ و نگهداري برنامه مديريت مبتني بر عملكرد